Home

  • POËZIE

    HET KOPPEL


    Waar het bed met hen
    al vele jaren slaapt
    leggen ze hun geringde handen

    tussen dromen,

    ligt zij als een trouwe hond
    naar het huis te staren
    dat ze voor geen kind nog bewaakt.

    Hij staat weer op voor een plas
    of om zichzelf terug te vinden
    in het midden van een boek.

    Strijd allang begraven
    om de lieve vrede
    knoopt tijd hen intiemer

    samen, uit tedere gewoonte.

    Gerlinde Weze

  • Limerick

    DE NON
    DE NON


    Daar in de kloostertuin lag een non

    in haar blootje ‘noflik’ in de zon.

    Maar meneer pastoor

    zag haar heus wel hoor….

    Hij prees God dat die zulks scheppen kon.

    © Sjoerd Vriesema